Uitgelicht

extreem geweld tegen een mindervalide vrouw door politie.

 

Sharon Frederique Willemsen
Op 5 sept. 2018 om 21:14 uur ben ik hardnekkig uit mijn auto gesleurd, waarbij ik direct een gebroken pols heb opgelopen met waarschijnlijk blijvende aard.

En twee gebroken ribben.. door de politie. om 23:30 uur werd ik pas geholpen in het gemeni ziekenhuis te Den Helder.

Nadat ik twee uur  pijn moest lijden en mijn vermoeden was ook juist, dat mijn ribben waren gebroken.

Redactie de vrijheidstrijder ;

Sharon je hebt nog geluk dat je het “goede kleurtje” had voor deze “KILLING BRIGADE” van “KING WILLIAM de overbodige” !

Marcel Vriesema ( BLANKE HUIDSKLEUR )  werd ook zwaar mishandeld door ze, maar leeft gelukkig ook nog .

Jij ( BLANKE HUIDSKLEUR ) leeft gelukkig, voortaan zwaar beschadigd, maar  ook nog.

Maar mensen met een andere huidskleur kunnen helaas, het overtollig “HORZEL GEWELD” uit naam van “KING WILLIAM de overbodige” niet meer na vertellen !!!!

https://eenvandaag.avrotros.nl/item/ook-wensley-dood-door-nekklem/

https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/agenten-schuldig-aan-dood-mitch-henriquez-rechter-legt-voorwaardelijke-celstraffen-van-6-maanden-op~b3a456d6/

Zodra je er zelf aan toe bent publiceren we hier graag je hele verhaal, uit eigen mond  meisje.

We weten er wel wat van, de oorzaak begon door  oplichting van een bekend groot  BOVAG autobedrijf, in Arnhem  https://www.bochane.nl/

Vervolgens oplichting, en dwang door de boevenbende van het CJIB, vervolgens nog het een , en ander

Met uiteindelijk deze complete “staatsmaffia” waanzin ten gevolg.

Mensen het kan iedereen overkomen !

Sharon heel veel sterkte, beterschap, herstel, en schrik bekom  van de redactie  toegewenst.

Het hele corrupte verhaal, dit vernemen we graag uit Sharon haar eigen pen, en mond.
(Helaas kan en mag ze niet teveel vertellen i.v.m rechtzaken die gevoerd gaan worden)<kim>

Sharon heeft toegezegd, haar hele verhaal zeker met ons te willen delen.

En lezers deel dit verhaal, en blijf dit onderwerp volgen alsjeblieft.
<kim> Dit verhaal is nog lang niet voorbij want er zit ook een stuk verhaal van mij bij waar ik het niet bij laat zitten,maar eerst moet Sharon justitieel veilig zijn!

<kim> Update: Sharon mocht vandaag aangifte doen in een andere regio maar wél met dezelfde inspecteur die de vorige aanklacht ook al onder tafel wist te poetsen.
gelukkig  had ze deze keer de ondersteuning van een advocaat zodat de aangifte “rechtsgeldig”is geworden.Er worden nu géén namen uit de dienstrooster verwijderd of zulke geintjes.we blijven erop zitten!

<kim> zolang de zaak loopt kunnen én mógen we niets inhoudelijk bekend maken ,maar zaken die al achter ons liggen en zijn (uit)behandeld blijven we notuleren.
<kim> UPDATE
Het slachtoffer moet op 1okt haar pols operatief repareren , daarna mag ze nog naar het ziekenhuis omdat gebleken is dat 1 van haar borstprotheses ook lekgetrapt is..haar long(links) klinkt ook niet goed maar dat kan door de gebroken ribben komen.en dan het trauma zelf nog..<kim>

Advertenties
Uitgelicht

Dit is waar u o.a recht op heeft na mishandeling door politie!

Openbaar
18 sep., 20:02

Het eigen risico van de verzekering

aan zelfwerkzaamheid (kosten voor bijvoorbeeld klusjes in en om het huis die u zelf niet meer kunt doen)

Kosten in verband met vervanging kapotte kleding

Reiskosten naar therapeuten en artsen

Verlies van arbeidsvermogen

Studievertraging

Juridische bijstand

Kosten huishoudelijke hulp

Wettelijke rente

Aanschafkosten hulpmiddelen die elders niet in aanmerking komen voor vergoeding

Extra kosten voor behandelingen in het ziekenhuis

Smartengeld

Twijfelt u of in aanmerking komt? Als u de zaak heeft gewonnen dan heeft u zéker recht op deze vergoedingen!

 

advocaat gelooft pv bij gebrek aan aangeleverde stukken

Een Advocaat wiens naam ik NU nog niet plaats heeft zijn cliënte bijvoorbaat al vertelt dat hij het ProcesVerbaal eerder gelooft dan zijn cliënte.
In het PV worden als getuigen de buren van Cliënte ( waarmee ze al tijden op slechte voet staat omdat ze ná 19:00 nog een keukenkastje aan de muur boorde) aangehaald.
Deze buren hebben met medewerking van politie Den Helder afluister / video camera  geïnstalleerd en gaven politie álle medewerking om zelfs s’nachts in hun tuin te observeren zonder uitleg aan cliënte om welke reden.
De Advocaat weet van deze praktijken niets af of doet alsof hij van niets weet want hij wil DEZE getuigen als waarheidsgetrouw beschouwen.
Zelfs andere getuigen in de straat zijn door politie geïnstrueerd niet vóór cliënte te getuigen.
De advocaat zou er beter aan doen om de waarheid boven tafel te halen,de getuigen décharge als onbetrouwbaar te doen verdwijnen ( immers de politie heeft *hoofdgetuige* al vaker op het bureau gehad en is ook veroordeeld omdat hij Cliënte met een stok cq bezemsteel aanviel) en de agent in kwestie vragen waarom iemand in het donker met een aanhanger achter de auto óp een “dodenweg” ( wat politie ook beaamt) aan de kant gezet moet worden terwijl agent in kwestie weet waar cliënte woonde en haar daar ter woord had kunnen staan.In eerdere precedenten hebben rechters beoordeeld dat staandehoudingen op gevaarlijke onverlichte wegen minder prioriteit hebben en dat liever word doorgereden nar verlichte wegen/tankstations enz enz.
Deze agent nam liever het risico dat cliënte zou worden aangereden aangezien de auto+aanhanger niet volledig op de (onverlichte) inham zou kunnen staan. indien er dan een vrachtwagen langs zou rijden dan was een ongeval zeer rëeel te beschouwen.
DE ADVOCAAT ZOU ER ALLES AAN MOETEN DOEN OM DEZE WAARHEID TE BESTUDEREN ..en deze aan het CBR voor te leggen dat cliënte er juist alles aan heeft gedaan om ongevallen te voorkomen..iets dat die agent juist als correct had moeten zien uit standpunt van zijn beroep.

Eens een keer een goede protocol-afwijking door politie regio twente

Wijkagent Bas Kuiphuis: “Ik heb gejuicht toen ze gevonden was.”

(administrator..dit is óók poitie brutaliteit.. maar dan van de goede kant bekeken)
Wijkagent Bas Kuiphuis: “Ik heb gejuicht toen ze gevonden was.” © Carlo ter Ellen DTCT

Agent uit Denekamp geraakt door vermissing: ‘Je kind kwijt zijn is verschrikkelijk’

DENEKAMP – De politie in Noordoost-Twente zette donderdag alle protocollen opzij om de weggelopen Denise (12) terug te vinden. Na een vermissing van bijna twaalf uur werd ze donderdagavond laat op straat in Nordhorn gevonden. „Een kind hoort in bed en niet alleen in de kou en het donker op straat.”

Zijn onderbuikgevoel zei gelijk dat het niet goed zat. Toen wijkagent Bas Kuiphuis donderdagochtend hoorde dat de verstandelijk beperkte Denise was weggelopen van zorgboerderij Boerderijcampus in het buitengebied van Denekamp, schreeuwde alles in hem dat er zo snel mogelijk een grote zoekactie op touw gezet moest worden. „De collega’s hadden datzelfde gevoel”, vertelt Kuiphuis een dag later. „Er zijn protocollen in zo’n geval, maar we hebben alles overboord gegooid, en er alles gedaan om haar te vinden.”

Gevaren

Er worden wel vaker kinderen vermist. Meestal wordt er niet gelijk zo intensief gezocht als in het geval van Denise. Volgens Kuiphuis is het de kracht van het politieteam in Noordoost-Twente. „We kennen het gebied, de mensen en de gevaren. En we zijn bijna allemaal zelf vader of moeder. Ik heb twee kinderen. De angst dat je je kind kwijtraakt en geen flauw idee hebt waar hij of zij kan zijn. Dat is verschrikkelijk.”

Het meisje is kwetsbaar, zegt Kuiphuis. Ze is goed van vertrouwen en gaat met iedereen mee. Een gemakkelijk slachtoffer voor iemand die kwaad in de zin heeft. „En een kind hoort niet alleen op straat in de kou en in het donker.”  Dus boort Kuiphuis alle contacten aan die hij heeft. Collega’s van verschillende regio’s komen helpen. Net als de buitengewoon opsporingsambtenaren (boa’s) van de gemeente Dinkelland.  Als na een hele middag zoeken de duisternis invalt en er nog steeds geen spoor is van Denise, worden de zorgen groter.

Geheime zender

Via de media, sociale media en alle mensen die Kuiphuis en zijn collega’s in Denekamp kennen, wordt melding gemaakt van de verdwijning van het meisje. „Ik heb jongens van een geheime zender gebeld. Ik zei ‘blijf vanavond vooral uitzenden. En roep regelmatig dat we Denise zoeken’. Dat hebben ze gedaan. De hulp van iedereen was fantastisch.”

Met diverse politiewagens rijden agenten over de mistige wegen van het buitengebied tussen Denekamp en Nordhorn. Ze bekijken camerabeelden van tankstations aan de grens, bellen weer met de pers, zetten nog maar een bericht op Twitter. „Ik was volledig het besef van tijd kwijt. We wilden alleen Denise vinden.” Vanuit Amsterdam komt een politiehelikopter naar Denekamp, de nationale politie stuurt vijf eenheden, marechaussee en beveiligers melden zich. „Door alle tamtam die wij maakten.”

Portofoon

Als Kuiphuis rond tien uur ’s avonds bij het politiesteunpunt in Denekamp komt, om nog maar eens alles op een rij te zetten en te kijken wat ze over het hoofd zien, komt via de portofoon het verlossende bericht: Denise is door Duitse agenten gevonden in Nordhorn. „Ik heb keihard gejuicht, over het plein in Denekamp.”

Twee collega’s van Kuiphuis halen het meisje op in Nordhorn. „Ze was in goede gezondheid en zich van geen kwaad bewust. Ze was op straat, met haar fiets. Ze heeft het denkvermogen van een vierjarige. Je kan haar niets kwalijk nemen.” Gisterochtend had jeugdagent Saskia de Jong een gesprek met de zorgboerderij, jeugdzorg en Veilig Thuis Twente over hoe ze kunnen voorkomen dat Denise nog eens wegloopt. „Ze wordt op een andere manier opgevangen, om te voorkomen dat er een volgende keer komt.”

De zoektocht heeft een grote impact op Kuiphuis. „Toen ik om half 3 ’s nachts thuis kwam heb ik mijn vrouw nog even wakker gemaakt, om te vertellen over de zoektocht. En ik ben nog in de slaapkamers van mijn kinderen geweest. Die lagen lekker in hun eigen bed, zoals het hoort. Dat maakte mij een blije papa.”

HOE DE HAZEN LOPEN

door Cleerdin&Hamer advocatuur

Advocaten
Rechtsgebieden
Over C&H
Media
Holleeder zaak
 
 Hoe de hazen lopen. Brief aan minister Dekker

Hoe de hazen lopen. Brief aan minister Dekker
Ironisch genoeg krijgen wij als strafrechtadvocaten vaak de kaart toebedeeld dat wij degenen zijn die zand in de motor strooien, of dat wij uit zouden zijn op vertraging, terwijl de wrange realiteit is dat zelfs als wij daar behoefte aan zouden hebben, wij daar feitelijk niks voor hoeven te doen. Het werkelijke probleem zit volgens mij diepgeworteld in de organisatie van strafrechtspleging en voor het gemak zal ik dan maar stellen dat het probleem bij u ligt, en bij uw Ministerie.

 
Over hoe de hazen lopen. Brief aan minister Dekker
Zijne Excellentie, minister Dekker,

Ik heb even getwijfeld of ik deze brief zou moeten schrijven, omdat het op papier zetten van een goed betoog altijd de nodige tijd kost en vaak sowieso niet rendabel is, en zelfs niet kostendekkend. Omdat ik wel tot op het bot gefrustreerd ben, schrijf ik deze brief ook uit juridisch-therapeutische overwegingen. Met mij zijn veel advocaten gefrustreerd over de gang van zaken in de strafrechtspraktijk. Uiteraard niet zozeer over het inhoudelijke werk, of over de hulpverlenende aspecten van onze taak, zelfs niet over de onwelgevallige uitkomsten in een concrete strafzaak, maar wel over “de manier waarop de hazen lopen”. Het lange wachten op getuigenverhoren of inhoudelijke zittingen, ongewenste aanhoudingen, de onvolledigheid van het dossier, de te krappe planning en de daardoor vrijwel standaard uitloop van zittingen, en het uiterst moeizame contact met gevangenissen of het nu gaat om het maken van een bezoekafspraak of het verkrijgen van informatie met betrekking tot het detentieverloop of van medische stukken. Ironisch genoeg krijgen wij als strafrechtadvocaten vaak de kaart toebedeeld dat wij degenen zijn die zand in de motor strooien, of dat wij uit zouden zijn op vertraging, terwijl de wrange realiteit is dat zelfs als wij daar behoefte aan zouden hebben, wij daar feitelijk niks voor hoeven te doen. Het strafrechtelijk systeem nekt zichzelf wel. Dat is één van de zekerheden waar ik inmiddels van uit durf te gaan. Daar kan geen brandbrief van rechters over hun overbelasting tegen op, geen noodklok vanuit het Openbaar Ministerie dat de criminaliteit niet tegen te houden is, en geen protestactie vanuit de sociale advocatuur omdat we het niet meer redden. Het werkelijke probleem zit volgens mij diepgeworteld in de organisatie van strafrechtspleging en voor het gemak zal ik dan maar stellen dat het probleem bij u ligt, en bij uw Ministerie.

Een eerste referentiekader – wat moet er gebeuren?
Ik heb twee referentiekaders te schetsen, alvorens ik in dit geval tot het concrete probleem kom. Het eerste kader is dat van een hele gewone strafzaak. Een concrete zaak die nu speelt. Ik sta een cliënt bij voor de fase in hoger beroep, waarbij de zaak in eerste aanleg is gedaan door een andere advocaat. Ongeacht het feit dat van mij wordt verwacht dat ik met een geheel nieuwe frisse blik naar de zaak kijk, is het niet de bedoeling dat dat mij eenzelfde aantal uren kost als de advocaat in eerste aanleg. Ik word eigenlijk geacht te weten wat de advocaat uit eerste aanleg ook allemaal weet, ongeacht het feit dat ik het dossier toch echt moet bestuderen, en dat ik bovenop het dossier ook bijvoorbeeld alle processtukken van de zaak in eerste aanleg tot mij moet nemen, inclusief het vonnis en het overzicht van de bewijsmiddelen. Ik ben in dit geval ook degene die de onderzoekswensen heeft opgegeven bij appelmemorie, een taak die op zich behoort tot het takenpakket van de advocaat die de zaak in eerste aanleg heeft gedaan. De strafzaak betreft een schietpartij, waarbij het niet alleen de vraag is of cliënt daadwerkelijk heeft geschoten, maar ook of hij voor het eventueel schieten door een ander als medepleger verantwoordelijk kan worden gehouden, danwel dat hij uit noodweer heeft gehandeld, of misschien wel die ander, waarvan hij baat zou kunnen hebben omdat noodweer de daad rechtvaardigt en hij ook onder die omstandigheden als medepleger vrijuit gaat. Opmerkelijk aan deze zaak is dat er geen slachtoffers zijn gevallen, dat er alleen een gaatje in een raam van een winkel zit met niemand daarbij in de buurt, dat niemand aangifte heeft gedaan en dat eigenlijk niemand van de betrokkenen weet dat er is geschoten, zodat bijvoorbeeld ook het leerstuk van de poging tot of de voorbereidingshandelingen van een strafbaar feit in het pleidooi dient te worden betrokken.

Een flinke kluif, dat kunt u zich wellicht voorstellen, maar daar draait de gemiddelde strafrechtadvocaat de hand niet voor om. Ik heb mijn leerstukken op orde en ook de meest recente jurisprudentie heb ik in de vingers. De moeilijkheid dat deze strafzaak de nodige forensische onderzoeksvragen heeft – zoals die met betrekking tot het DNA-materiaal aangetroffen op een vuurwapen dat bestaat uit een zogenoemd mengprofiel van mogelijk drie verschillende donoren, en een schotrestenonderzoek met betrekking tot slechts twee categorie A-deeltjes op de kleding van cliënt zodat die welhaast de schutter niet kan zijn geweest – kan ik goed aanvliegen omdat ik in mijn drukke praktijk toch ruimte heb gemaakt om drie verdiepende cursussen op het terrein van het forensisch onderzoek intensief te volgen. Naast tijd kosten die cursussen overigens ook geld, ongeveer € 100 per cursuspunt van een uur, en inmiddels heb ik alleen al op dat terrein ruim € 1200,- in mijn strafzaken geïnvesteerd. Het belang van een permanente opleiding is echter groot en ik kan de opgedane kennis gebruiken in veel zaken.

Het gaat erom dat ik als advocaat zoveel mogelijk mijn zaken op orde heb en dat ik de zaak op een vroeg moment in het hoger beroep kan oppakken. Hier wringt het opnieuw. Het gerechtshof is namelijk nog niet klaar om met de zaak aan de slag te gaan, om de banale reden dat de rechtbank “de stukken nog niet heeft aangeleverd”. Het vonnis van de rechtbank dateert van begin augustus en direct na het instellen van het appel heb ik in diezelfde maand een appelmemorie de deur uitgedaan met daarin mijn onderzoekswensen (die er in eerste aanleg nog niet lagen). De eerste pro-formazitting in hoger beroep diende al begin oktober, maar die was enkel bedoeld om de voorlopige hechtenis van cliënt te verlengen. De voorzitter zei het nog ietwat beschaamd in een standaardoverweging: “wij kunnen het vandaag nog niet over de inhoud hebben, want wij bezitten het dossier nog niet”. Over twee maanden, dat wil zeggen in januari 2019, zal er een nieuwe pro-formazitting worden ingepland. Niet omdat we allen nu zoveel tijd hebben of zin hebben om bij elkaar te komen, maar omdat de wet dat voorschrijft. Ik zou het liefst een regiezitting hebben waarop mijn onderzoekswensen kunnen worden behandeld, en ik vermoed de advocaat-generaal en het gerechtshof ook. Maar het zal wederom een pro-formazitting zijn, omdat het gerechtshof het dossier dan ook nog niet heeft. Een IT- of automatiseringsvraagstuk, lijkt me. Mijn appelmemorie hebben ze al wel (omdat ik die in kopie aan het gerechtshof heb verzonden in plaats van alleen aan de rechtbank), maar die gaan ze uiteraard pas beoordelen op het moment dat het dossier binnen is, en als daarvoor apart van alle pro-formazittingen een regiezitting wordt gepland. Gemiddeld duurt dat iets van acht maanden, en al die tijd zit cliënt vast, en allengs gaat het daadwerkelijke doel van mijn onderzoekswensen verder verloren. Het zal u misschien verbazen, maar soms levert de verdediging ook een bijdrage aan de materiële waarheidsvinding, althans tracht zij dat te doen. Of dat hier gaat lukken is de vraag. De zaak zelf stamt namelijk uit januari 2018 en dan is het de vraag of het uitvoeren van onderzoek op verzoek van de verdediging ruim anderhalf jaar na dato nog iets van waarheid in zich draagt.

Een tweede referentiekader – wat levert het op?
Het tweede referentiekader is dat van de vergoeding. Heel in het kort, want u wordt al vaak om de oren geslagen met voorbeelden waar u toch niet naar omkijkt, zelfs niet als die afkomstig zijn van een uiterst kundig en onpartijdig adviseur die bovendien voorzitter is van het gerechtshof te Amsterdam. Ik krijg voor deze zaak een bedrag van 8 punten keer €105,61 per punt = € 844,88. De kans op extra uren in deze zaak is vreemd genoeg niet erg groot, omdat het dossier niet al te dik is en alle leerstukken die ik hierboven heb genoemd volgens de Raad voor Rechtsbijstand behoren tot de standaardbagage van de advocaat en dat die derhalve de zaak niet juridisch complex maken. Ik zal overigens wel proberen extra uren te krijgen, waaraan ik dan gezien de benodigde uitgebreide motivering van de aanvraag extra uren ook nog 2 volle uren besteed die ik niet vergoed krijg. Maar eigenlijk staat de uitkomst van mijn verzoek aan de Raad al vast. Als het wel een heel dik dossier zou zijn, wordt de afweging van de Raad overigens niet per se anders. Ik zou me graag specialiseren in dikke dossiers met onderwerpen die volgens de beoordelaars van de Raad wel juridisch complex zijn, maar dergelijke zaken zijn dun bezaaid. Enfin, ik krijg € 845,- voor deze zaak en ik word geacht de zaak binnen 24 uur af te ronden. Voor elke forfaitaire punt à € 105,61 staat namelijk als norm dat ik 3 uur werk, zodat deze zaak in hoger beroep eigenlijk het aantal van 24 uren niet mag overschrijden. Tot die 24 uren mag ik van de Raad overigens niet mijn uren reistijd en wachttijd rekenen, die vallen daarbuiten en worden niet vergoed. Ik krijg qua reizen naar en van zitting en naar en van het gevang een standaard reistijdvergoeding van 0,5 forfaitaire punt per 60 km (€52,81) en €0,09 per kilometer als reiskostenvergoeding. Een ritje naar en van het Amsterdamse gerechtshof vanaf mijn kantoor is 11 km en levert me € 0,99 op (in schril contrast met de parkeertarieven of de zelfs kosten van het OV) en pas als ik 6 keer die rit maak krijg ik die halve punt reistijdvergoeding erbij. Ik heb in deze zaak op dit moment 19,5 uren geschreven aan werkzaamheden, maar daar zitten dus tijdverslindende bezigheden zoals reis- en wachttijd niet bij. Die 19,5 uren laten zich overigens deels verklaren door het volgende. Ik ben uiteraard niet alleen met de inhoud bezig geweest, maar ook met hulpverlening aan mijn cliënt in de breedste zin van het woord.

Hoe de hazen lopen
Mijn cliënt is tijdens zijn verblijf in een isoleercel op Schiphol zodanig onwel geworden dat hij naar het ziekenhuis moest worden overgebracht. Cliënt en ik denken dat hij een beroerte heeft gehad, maar de respectieve artsen kunnen dat achteraf niet constateren. Feit is wel dat cliënt aan zijn linkerzijde verlamd is en de artsen stellen dat er op zijn minst sprake is van een functionele stoornis. Je zou verwachten dat cliënt met een dusdanig ernstige uitval (geen spraak, hangend gezicht, halfzijdige verlammingsverschijnselen) uiterst serieus genomen wordt door het gevangenispersoneel. Ik vermoed echter dat men de situatie niet goed heeft kunnen inschatten. Ik wil namelijk niet al te kwaad denken over het ingezette gevangenispersoneel, die het al zwaar genoeg hebben te verduren en die op hun beurt weer hun eigen zorgen kennen omdat het Ministerie al jaren met hen solt. Feit is dat cliënt pas 6 uur na de eerste uitvalsverschijnselen is overgebracht naar het ziekenhuis. Mijn kantoorgenote zou hem toevallig die middag bezoeken en zij is ergens halverwege die zes uren dat cliënt niet is geholpen nog tot vlakbij de isoleercel geweest, maar haar werd de toegang ontzegd omdat cliënt agressief zou zijn. De waarheid was dat cliënt tijdens haar bezoekpoging op het hoogtepunt van zijn klachten was en niet kon praten, wat door het gevangenispersoneel als onversneden agressiviteit is bestempeld. Ik ben nooit op de hoogte gesteld van de fysieke toestand van cliënt, ik heb die vernomen via zijn partner die hij als eerste heeft kunnen bellen vanuit het ziekenhuis omdat haar nummer het enige was dat hij uit het hoofd kende. Hij is de volgende dag overigens al weer teruggebracht naar de isoleercel (!) in de PI Schiphol. Hij kon niets met de linkerkant, kon niet bewegen, kon niet lopen, kon niet steunen, maar hij werd op het matras neergelegd en er is een rolstoel in de isoleercel neergezet. “Als je wilt eten of naar het toilet wilt, dan zorg je maar dat je in die rolstoel komt. Dan komen we je halen.” Cliënt heeft drie dagen op bed gelegen in zijn eigen ontlasting, zonder verschoning, zonder te eten, zonder te luchten, in mensonterende omstandigheden. De PI Schiphol heeft zich er vanaf gemaakt door cliënt na vier dagen uiteindelijk vanuit de isoleercel over te plaatsen naar het gevangenisziekenhuis in Scheveningen. Daar is hij voor het eerst sinds het ziekenhuis gewassen en enigszins opgeknapt. Een gevangenisziekenhuis is echter ook een gevangenis, en een gevangenisziekenhuis is wat mij betreft ongeschikt om cliënt te helpen bij zijn klachten en zijn herstel.

Cliënt kreeg daarna ongeveer drie keer per week 20 minuten fysiotherapie, maar het werd er niet veel beter op. Misschien dat het komt door de lage frequentie van de therapie, misschien dat het komt door de korte tijd die men met hem oefent, misschien dat het komt omdat cliënt drie keer tijdens zo een therapiesessie van de brug is afgeflikkerd en ze hem in die sessies al na vijf minuten terug naar zijn cel brachten. Sinds begin november krijgt cliënt helemaal geen therapie meer, misschien omdat men bang is dat hij opnieuw valt. Cliënt zit ongeveer 23 uur per dag op cel en vanaf begin november is de therapie ook gestopt, om redenen die ik niet ken. Ik ben vanmorgen bij hem op bezoek geweest en daar trof ik hem aan in een gevangeniskloffie omdat de PI Schiphol na vier weken nog steeds zijn eigen spullen niet heeft gebracht. De rolstoel was kapot; de voetsteun voor het linkerbeen is afgebroken en de rechterband lek is. Het is een redelijk uitzichtloze situatie, die mij er al eerder toe bracht om het gerechtshof te verzoeken op grond van zijn persoonlijke omstandigheden alsnog te schorsen. Samen met zijn vader, zijn vriendin en mijn kantoorgenote zijn we druk bezig met het zoeken naar alternatieven voor de voorlopige hechtenis die kunnen bijdragen aan een spoedig herstel van cliënt en die bovendien justitie de nodige kosten besparen omdat het revalidatietraject niet voor hun rekening komt. Er is in deze zaak een schorsingsverzoek opgesteld, uitgebreid gemotiveerd, onderbouwd met allerlei medische stukken, zelfs die stukken die niet per se in het voordeel van cliënt werken met betrekking tot de noodzaak van therapie buiten de gevangenismuren, en ik heb een pleitnota geschreven ter verdere toelichting op de situatie. Ik heb al deze stukken op voorhand toegezonden aan de advocaat-generaal en het gerechtshof zodat de zitting efficiënt zou kunnen verlopen.

Al met al ben ik van die eerder genoemde 19,5 uur ongeveer 2 uur bezig geweest met het verzoek en de pleitnota. De zitting zelf hoeft van mij maar 20 minuten te duren. Zie hier mijn bijdrage aan de efficiëntie van de strafrechtspleging. De navolgende perikelen zijn weliswaar tijdrovend, maar die kan ik niet schrijven op de toevoeging, nog onverlet dat dat mij alleen maar eerder bij de grens van 24 uur zou brengen. Het blijkt namelijk ongelooflijk moeilijk voor de Dienst Justitiële Inrichtingen en de Dienst Vervoer & Ondersteuning, die beiden onder uw Ministerie ressorteren, om rolstoeltransport te regelen voor cliënt vanuit de PI naar de zitting en weer terug. Bedenk daarbij wel dat de gevangenisdirecteur van de PI Schiphol weinig hoefde te doen om cliënt in de PI Scheveningen terecht te laten komen. Een simpel vervoer vanuit de gevangenis naar en van de zitting op het gerechtshof blijkt onmogelijk. De eerste keer dat het verzoekschrift zou worden behandeld, belde cliënt mij in de ochtend in paniek op. Hij was die ochtend weliswaar van zijn cel gehaald om te worden vervoerd naar het gerechtshof, maar DV&O had een verkeerd vervoermiddel geregeld. Er stond een zwarte Sprinter klaar, maar dat was niet een busje waar hij met rolstoel en al in zou passen. Cliënt wilde hoe dan ook bij de zitting zijn. Hij heeft nog gesuggereerd dat de vervoerders hem in de auto zouden tillen en in het gerechtshof over zouden zetten in een rolstoel die aldaar aanwezig was, maar dat durfden de vervoerders niet aan. Het gekke is dat zowel het Openbaar Ministerie als ik op voorhand problemen hadden voorzien, zodat wij meerdere keren bij DV&O erop hebben aangedrongen dat op de bewuste dag het juiste vervoer klaar zou staan. Dit was ons van alle kanten verzekerd, maar dat bleek niet waar te zijn. Het heeft me op de betreffende dag nog eens 3 uren gekost om uiteindelijk te moeten horen dat de zaak zou worden aangehouden tot de zitting een week later. Ik heb de uren niet kunnen schrijven. Het ergste nog was de boze mevrouw van DV&O die me alvast per telefoon liet weten dat ik geen klacht hierover kon indienen, omdat de advocatuur geen partij is waar zij zaken mee doen. Ik zei haar nog dat ik alleen maar vervoer wenste en ik nog niet eens aan een klacht had gedacht, maar ze had al opgehangen.

U kunt zich voorstellen dat de boel op scherp stond voor de zitting van deze week. Het OM had alles geregeld en ook wij kregen op maandag én dinsdag na lang aandringen van DV&O te horen dat het juiste vervoer was geregeld. Op woensdag bleek daar niets van waar te zijn. Ik was er op tijd, een uur voor de zitting om ook nog met cliënt te kunnen spreken, en ik ging twee en een half uur later onverrichter zaken naar kantoor. We hebben allen getracht cliënt te traceren – de verdediging, de advocaat-generaal, de bode, de gevangenis (!) – want het eerste bericht was dat hij wel degelijk uit de PI Scheveningen zou zijn vertrokken. Hij had me ook nog niet gebeld, dus er was bij mij nog geen paniek. Na ruim een uur uitloop werd ik door het Gerechtshof de zaal ingeroepen, voor informeel overleg. Er was slecht nieuws. Cliënt was nooit uit de PI vertrokken, dat was een misverstand. Het juiste vervoer was nooit gekomen. Excuses van de advocaat-generaal, en oprecht, geen twijfel. Ze konden alsnog wel proberen hem aan het einde van de middag daar te krijgen, maar dat paste ook niet in mijn agenda. Eerlijk is eerlijk, ik had namelijk alweer drie uren tevergeefs gewacht, ik zou nog ruim twee uren moeten wachten, ik had nog een inhoudelijke kwestie voor te bereiden voor de volgende dag en ik moest op tijd thuis zijn. En het zou geen zekerheid zijn dat het zou lukken. Of ik het zonder cliënt kon doen? Nee, want schorsingsverzoeken worden gemakkelijk afgewezen bij het gerechtshof, zeker als we moeten twisten over een beroerte of een functionele stoornis en de hoeveelheid fysiotherapie die nodig is, dus ik wilde dat het gerechtshof cliënt zou zien. Dat cliënt mij zou horen. Kortom: de behandeling van het verzoekschrift is weer een week uitgesteld. Een week waarin cliënt niet of nauwelijks therapie krijgt. Gelukkig wel met de toezegging dat dit keer het vervoer goed wordt geregeld. Ik sprak cliënt diezelfde middag nog en hij vertelde mij dat hij de hele ochtend zijn advocaat niet had mogen bellen, omdat hij op transport zou gaan. Transport dat niet was geregeld. De wanhoop klonk door vanaf de andere kant van de lijn.

Waar het op neer komt
Deze problemen zijn niet de schuld van het gerechtshof. De behandeling van het verzoekschrift is binnen een week na het indienen ingepland op zitting. Het is ook niet de schuld van de advocaat-generaal. Die kan niet anders dan zich verlaten op andere uitvoeringsinstanties van uw Ministerie. En het is niet mijn schuld. Ik heb mijn zaakjes verdraaid goed op orde, al zeg ik het zelf. Het is uw schuld. Door hoe het gaat in de PI, door hoe het gaat bij DV&O, door hoe de hazen lopen. Wij – de rechterlijke macht, het OM, de advocatuur – zijn overgeleverd aan de grillen van de praktijk en de strafrechtspleging. Aan banale omstandigheden als verkeerde planningen, vertraging in aanvoer, gebrek aan logistiek inzicht, maar ook aan het feit dat de rechtspraak zodanig wordt gefinancierd dat strafzaken standaard te krap worden gepland zodat uitloop en afstel onontkoombaar zijn, dat het OM de zaakstroom niet aan kan, dat zaken op de plank blijven liggen, dat er vaak gedonder is met incomplete dossiers en haperende IT en falende administratie anderszins, enzovoort. Afgelopen woensdag heb ik vier uren en die woensdag daarvoor ook drie uren verknoeid met wachten op een cliënt en het tevergeefs reizen naar het gerechtshof, welke tijd niet wordt vergoed op €0,99 na (hoop ik). Maar zelfs als die tijd vergoed zou worden, zou ik deze gang van zaken volstrekt onwenselijk vinden. Ik heb namelijk meer te doen, net als het gerechtshof en de advocaat-generaal. En ook anderen. Door de perikelen in mijn raadkamerzaak moesten minstens vier advocaten met hun cliënten ruim een uur wachten. Het gerechtshof heeft nu voor de derde keer de behandeling van een simpel schorsingsverzoek moeten inplannen. Volgende week is er weer een andere advocaat-generaal en een andere kamer van het gerechtshof die zich over de kwestie moeten buigen. En cliënt zit nog een week langer vast in afwachting van de behandeling van zijn schorsingsverzoek. Zonder therapie en zonder de juiste zorg. En die cliënt is iemand die recht heeft op rechtsbescherming. U weet wel, waar u minister voor bent. Zorg er eens voor dat u uw zaakjes op orde heeft. Wij – de rechterlijke macht, het OM, de advocatuur – zitten met smart te wachten.

P.P.J. van der Meij

Donderdag 15 november 2018

#rutte zegt het vaak genoeg,het is10 voor 12

nu eens effe kijken of ik het verhaal met plussen en minnen op regel krijg.
Dit ivm wetgevingen die elkaar óf in de weg staan óf zoveel ruimte geven dat je niet naar al kaida moet gaan als je iemand wil vermoorden maar gewoon nëtjess politie agent word!

zoals iedereen wel weet of zelfs ervaren ,zijn de handjes en nekklemmen van meneer agent goed getraind..en zij mogen ook als enige publiekelijke uitvoerende instantie slaan als ze kunnen en tja….praten?als het moet ..in het ziekenhuis omdat je dan weer in een goed blaadje komt te staan..maar op wélk goed blaadje?? nemen we een voorbeeld

“”politie wil geen vervolging na doodslag/moord””
(ze vinden dat ze tóch al zo zwaar gestraft worden)
maar lees verder en ga huiveren,,

Bestraf buitensporig politiegeweld

Michael, Mitch, Rishi en te veel anderen laten zien waarom dit nodig is

De politie wil een aparte status krijgen, zodat agenten niet meer voor doodslag worden vervolgd bij buitensporig politiegeweld. De Piratenpartij is kritisch over dit voorstel. Er is nu al te vaak sprake van dodelijk politiegeweld tegen ongewapende burgers, en agenten komen vrijwel altijd weg met vrijspraak.

De afgelopen dagen is een voorstel in het nieuws geweest, waarin wordt voorgesteld om politiegeweld niet standaard strafrechtelijk te vervolgen. Dit voorstel werd in 2016 gedaan door toenmalig minister van Veiligheid en Justitie Van der Steur en zal na het zomerreces in de Tweede Kamer worden behandeld. Kern van het voorstel is dat een agent bij dodelijk geweld niet standaard meer wordt vervolgd voor doodslag, maar een aparte status krijgt: schending van de ambtsinstructie. Daarvoor geldt een lagere straf: maximaal 3 jaar cel.

Voorstanders, zoals politiechef Frank Paauw, benadrukken dat de samenleving agenten vraagt om zo nodig geweld te gebruiken. Daarom zouden zij een bijzondere behandeling verdienen. Rechters hebben in de huidige wetgeving echter al de mogelijkheid om rekening te houden met bijzondere omstandigheden. De Raad voor de Rechtspraak spreekt daarom ook over symboolpolitiek.

In Nederland leidt geweld door de politie relatief vaak tot dodelijke slachtoffers, en agenten komen vaak weg met vrijspraak of lage straffen, zelfs als het slachtoffer ongewapend is.

Enkele voorbeelden:
Agent Fred B., die door eerdere veroordelingen de naam ‘Fred Verzet’ kreeg, schoot in 2011 Michael Koomen dood. Hij beweerde dat dit uit noodweer was, maar uit camerabeelden bleek juist dat agent Fred de uitdager was en Michael Koomen de boel probeerde te sussen. Toch werd Fred B. ondanks vele pogingen van Michael’s ouders niet vervolgd.

De agent die in 2012 de 17-jarige Rishi Chandrikasing doodschoot op het Haagse station Hollands Spoor werd vrijgesproken van doodslag, ook al schoot hij hem van achteren in zijn hals. Volgens justitie was doodslag bewezen, maar vanwege de omstandigheden waarin de agent moest handelen, vindt het OM dat hij geen straf opgelegd hoeft te krijgen.

Verschillende agenten mishandelden de ongewapende Mitch Henriquez in 2015 met onder andere pepperspray, wapenstok en een nekklem. Mitch had onder andere een gebroken strottenhoofd, kapotte ribben, een kapotte lever, een kapot geslachtsdeel en andere verwondingen. Het OM vond enkel het gebruik van pepperspray niet proportioneel. Volgens het OM zou Mitch echter niet door het geweld overleden zijn, maar door ‘acute stress,’ ook al bestaat dit volgens hoogleraren helemaal niet, en daarom gingen de agenten vrijuit.

Advocaat Richard Korver, die de nabestaanden van slachtoffer van politiegeweld Mitch Henriquez vertegenwoordigt, is bijzonder kritisch over het voorstel. Hij is bezorgd dat de nieuwe wet zou kunnen leiden tot een toename van geweld. Hij pleit voor een betere opleiding binnen de politie voor het doen van moeilijke aanhoudingen. De Piratenpartij deelt deze zorg. Wij veroordelen buitensporig politiegeweld en pleiten voor strafrechtelijke beoordeling hiervan. Het monopolie op geweld brengt een grote verantwoordelijkheid met zich mee. Bij die verantwoordelijkheid passen degelijke training en het afleggen van verantwoording. Uit ons programma:

“De Piratenpartij wil kennis en vaardigheden verhogen door middel van regelmatige trainingen waarin de-escalatietraining, geweldtraining, het actualiseren van kennis, psychische ondersteuning en evaluaties centraal staan. Ook de schietvaardigheid dient vaker geoefend te worden. Daarnaast moet er goede ondersteuning en hulp zijn voor agenten met psychische klachten. Agenten mogen altijd gefilmd worden (het hinderen van politie blijft strafbaar). Bij machtsmisbruik of buitensporig geweld zijn agenten net als burgers aansprakelijk. Een rechter dient dan te beoordelen of er sprake is van verzachtende omstandigheden of noodweer.”

Dit artikel schreef Pontier samen met Leontien Wafelman

Bron:piratenpartij amsterdam

Tot zover is het al gedaan met ons,burgers we laten ons slaan schoppen en soms vermoorden zonder dat een rechtbank hier iets aan kán/mág doen want er is een wet van toepassing…

ADVIES GEWELDSAANWENDING OPSPORINGSAMBTENAAR/POLITIE ..dit is een PDF-file waarin word weergegeven(en ik schets de situatie even ruw)
Dat een agent (indienpraten niet helpt–lees wel PRATEN) HIJ TEN ALLE TIJDE ZIJN COLLEGA’S MAG OPROEPEN OMDAT DE AANGEHOUDEN PERSOON VERZET PLEEGT. tJA..WAT IS VERZET..ALS IK OP STRAAT WORD NAGEROEPEN MET MIJN ACHTERNAA DAN STOP IK NIET WANT HET KAN ZOMAAR EEN ANDER ZIJN DIE GEROEPEN WORD,NOU,BIJ SOMMIGE (IK SCHAT ZO’N 70% )IS DIT AL VERZET..
TJA EN WAT VOOR SÓÓRT GEWELD MAG DE AGENT AANWENDEN? IN PRINCIPE NÉT GENOEG OM AANGEHOUDENE WEER RUSTIG TE KRIJGEN..ALLEEN ZULLEN ZE DANEERST ZÉLF RUSTIG MOETEN WORDEN WANT SCHOPPEN EN SLAAN GAAN DOOR…OOK AL LIG JE OP DE GROND TE SMEKEN OF ZE WILLEN STOPPEN.

IK HEB ZÉLF DE KLAPPEN IN DE JAREN WEL GEHAD..EN IK ZIE HET NÓG DAGELIJKS GEBEUREN

mAAARRRR ER IS IETS ALS “VERRUIMING GROEPS-AANSPRAKELIJKHEID”
DAARIN WORD GESTELD DAT ALS ER TWEE JE IN ELKAAR SLAAN EN DE REST STAAT ER OMHEEN TE JOELEN EN JUICHEN,DAT ZIJ OP HETZELFDE NIVEAU MOETEN WORDEN BESTRAFT ALS DE WERKELIJKE “VRIJGESPROKEN”MOORDENAARS…

MAAR NU KOMT DE LOL..POLITIEK MAAKT DE REGELS/WETTEN(MET OGEN EN OREN DICHT…POLITIE RAMT ER OP LOS..PROCESSEN VERBAAL WORDEN ALLEEN NOG MAAR DOOR DE POLITIE OPGEMAAKT…WIL JE ZELF AANGIFTE DOEN DAN KÁN DAT AL VRIJWEL NIET MEER OMDAT JE AANGIFTE MOET DOEN BIJ DEZELFDE LIEVERDS DIE JE EERST VERROT HEBBEN GESLAGEN EN BIJ BINNENKOMST KRIJG JE TE HOREN /hé jongens..ze hebben nog niet genoeg gehad,ze komen voor nog een portie? ..
TJA DAN LAAT JE HET WEL.
ACH NEDERLAND,,WAAR BEN JE NAARTOE ONDERWEG MET DAT TUIG IN DE 1E EN 2E KAMER..WANT ZIJ ZORGeN ERVOOR DAT RECHTERS MET HANDEN EN VOETEN GEBONDEN ZIJN…EN DE BLINDDOEK VAN VROUWE JUSTITIE OVER HUN OGEN KREGEN.

hET GEWELD WORD VERSTERKT…NAAR ELKAAR ,NAAR POLITIE,NAAR ONZE MEDEMENS..WE DRAAIEN LANGZAAM AF OP EEN REVOLUTIE/ STAATSGREEP EN GELOOF ME..IK WEET AAN WELKE KÁNT ÍK STA MET BALKEN MET SPIJKERS ZOALS IN DE CRISISJAREN 1935/1945 OOK GEBEURDE

UPDATE2: VERMEENDE TERRORIST.

 

Opgepakt na valse melding terroristische aanslag.

Opgepakt na valse melding terroristische aanslag. © Hamza Abaradan

Opgepakt na een valse anonieme melding terroristische aanslag

Een Hagenaar is op basis van een anonieme melding gearresteerd omdat hij bezig zou zijn met het voorbereiden van een terroristische aanslag. De melding bleek vals. Hij is wel honderden euro’s en een illusie armer.

Hamza Abaradan tuft begin september op zijn scooter naar zijn vriendin als hij het geluid van een motor achter zich hoort. Voor hij beseft wie er rijdt, ligt hij op de grond. Het blijken motoragenten te zijn. Ze drukken hem hard tegen de grond, doen hem een blinddoek voor en belandt hij op een hard celbed. Is hij gefouilleerd, ontdaan van kleding en is er dna afgenomen. Niet veel later hoort hij waarom. Hij zou bezig zijn met het voorbereiden van een terroristische aanslag. In zijn huis zouden wapens en explosieven liggen. Agenten vlooien zijn huis door, en als ze daar niets vinden, gaan ze door naar het huis van zijn ouders. ,,Ja duuuuuh,’’ reageert de Hagenaar cynisch als hij uren later door de politie verhoord en te horen krijgt dat er niks gevonden is. Hij houdt zich in zijn vrije tijd bezig met honden en vogels, niet met bommen.

Frustratie

Opgepakt na een valse anonieme melding terroristische aanslag

Opgepakt na een valse anonieme melding terroristische aanslag © Hamza Abaradan

Op Facebook deed hij gisteren zijn verhaal en uitte zijn frustratie over de gang van zaken. Zijn arrestatie, zo bleek al snel, was gedaan op basis van een anonieme melding. Een melding die voor hem grote gevolgen had. Zijn honden en ara’s werden door de dierenambulance meegenomen. Pas na het betalen van ruim honderdzestig euro ziet hij zijn geliefde dieren terug. Zijn telefoon sneuvelde bij het politieonderzoek dat volgde. Nog meer kosten. Om maar niet te vergeten dat het nieuws over zijn arrestatie in de buurt snel de ronde deed en zijn ouders hierin meegezogen werden, vanwege de doorzoeking thuis.

Meest bizarre: de melding bleek vals te zijn, bevestigt ook de politie. Volgens een woordvoerder is er na de melding nog wel onderzoek gedaan naar het ‘totaalplaatje’. ,,Wie is het, wat is de context van de melding’’, aldus de woordvoerder. Nu blijkt dat de melding op geen enkele grond berustte, is het afgenomen dna-materiaal vernietigd en komt hij als hij een klacht indient bij de politie voor een schadevergoeding in aanmerking.

Aangifte

Abaradan wil nu nog vooral zijn recht halen. Meteen nadat hij weer op vrije voeten is gesteld, probeerde hij aangifte te doen tegen de melder. Hij vermoedt dat een buurvrouw erachter zit, met wie hij in de clinch ligt. Maar op het politiebureau waar hij is gearresteerd wordt geweigerd zijn aangifte op te nemen. Pas als hij naar een ander bureau gaat, lukt het hem. Volgens de politiewoordvoerder wordt de zaak ‘serieus opgepakt’ en zal geprobeerd worden de melder te achterhalen. Maar Abarahan heeft nu na een maand zijn geloof in de zaak verloren. Het delen van zijn verhaal met de buitenwereld is nu zijn genoegdoening.

<KIM> en door wijven zoals die buurvrouw komt zo’n knul in een kwaad daglicht en zou kúnnen radicaliseren omdat nederland tóch niets anders dan haat biedt.
Ik hoop dat je een goede advocaat in arm neemt want jouw geestelijke schade is Waarschijnlijk best groot< KIM >

<kim>zojuist persoonlijk contact gehad met Hamza en het gebeurde valt hem toch veel zwaarder dan hijzelf had gedacht.
Vooral het feit dat je in nederland zomaar door een doorgedraaide buurvrouw als TERRORIST kunt worden aangeklaagd en de politie zónder vooronderzoek doodeenvoudig je van straat plukt,je huis en dieren zomaar betreedt en vervolgens de dieren uit huis plaats en daarna je familie binnenvalt dat geeft hem echt het gevoel dat hij alleen maar geprofileerd is als “misdadiger”..!
Iemans die voor zijn dieren zzorgt, die vér van terror afstaat en het zelfs verafschuwt, zo iemand word gewoon omdat een “persoon”zegt dat er bommen zijn van de straat geplukt.!
Waar is het vooronderzoek op gebaseerd ? een (dronken\stoned) buurvrouw die kwaad is dat haar zoon in de cel zit? Had zij die zoon beter opgevoed dan zat die daar waarschijnlijk niet!
Aangifte tegen de politie is heel moeizaam omdat de wet zó gemanipuleerd is dat agenten vrijheid hebben om dit soort actie’s te ondernemen.

Hamza slaapt nu amper,schrikt van elke motor en elke agent die op de hoek van de straat staat.Slachtofferhulp komt langzaam op gang , ook omdat politie de ware toedracht niet vrij wil geven,voor hun is dit een “alledaagsje” en aangifte tegen de valse  meldster is ook alleen maar mogelijk als je advocaat toegang krijgt tot het dossier
Ik heb Hamza geadviseerd contact op te nemen met slachtofferhulp want ik weet hoe ontzettend lang je nog last kunt houden van trauma’s..je kunt zelfs je baan erdoor verleizen omdat je slaap tekort komt en telkens wakker schrikt.

De valse meldster dient verantwoordelijk gesteldt te worden voor alle schade en behandelingen voor nu én in de toekomst voor Hamza maar ook voor zijn Familie<kim>

<kim> Hamza bedankt voor het gesprek,bedankt dat je me op de hoogte houdt en bedankt voor déze primeur <kim>

EN ALWEER WORDT IEMAND ZWAAR MISHANDELD DOOR POLITIE

Donderdag 6 sep 2018

Wat moest beginnen als een normale dag, is gëeindigd in een hel. Op 6 sep 2018, ging ik zoals gewoonlijk rond een uur of 15:10 uit huis. Ik reed naar het huis van mijn vriendin om haar hondjes uit te laten, omdat ze op school zat. Ik deed me oordopjes in en reed op me gemakje naar haar huis toe. Tijdens het rijden (erasmusweg) hoorde ik door mijn muziek heen, een zwaar motor geluid, ik trok me er weinig van aan en reed door. Het geluid kwam steeds dichterbij en toen ben ik gaan remmen en keek achter me om. Ik zag 2 mannen op een grote motor zitten en ze keken dreigend naar me. Op het moment dat ik dat zag, remde ik af omdat ik dacht dat deze 2 mannen mischien even een stuk wouden afsnijden over het fietspad en de woonwijk in wouden rijden. Toen ik rustig afremde pakte 1 agent mij vast en riep de andere “STOP POLITIE”! Ik bleef rustig op me scooter zitten en op hetzelfde moment kilde en trok 1 van de agenten mij van me scooter af waardoor mijn scooter op de linkerzijde viel en riep “op de grond nu, heb je wapens bij je”?! Ik dacht ja het zal wel moeten, je trekt me killend naar de grond, wat verwacht je? Dat ik nog rechtop sta? en wapens heb ik niet nee!? Op het moment toen ik lag op me buik op de grond, duwde hij zijn knie op mijn rechter wang en pakte toen een zwarte blinddoek. Ik werd toen geblinddoekt en werd in een auto gestopt, niet wetend waar ik naartoe gebracht zou worden? Is het wel politie? Mischien ziet iemand mij aan voor een ander en gebeurd mij wat? Er ging van alles door me hoofd, maar had helaas geen antwoord. De blinddoek die ik omhad gekregen, zat een stuk in me oog en ik zei vriendelijk tegen de agent “meneer zou u de blinddoek alsjeblieft goed kunnen zetten? “NEE MOND HOUDEN ZEG IK! ik keek weer naar beneden en wachte tot de auto tot stilstand zou komen. Eenmaal aangekomen, moest ik nog steeds gebukt lopen, met een blinddoek om. Na een minuut moest ik op de grond zitten en er werd mij gevraagd of ik vuurwapens heb? Dit is de 2de keer dat ze het vroegen en ik antwoorde weer nee ik heb geen wapens bij me? Hij zei toen “ik ga je ontdoen van je kleding, en je doet wat ik zeg” Hij duwde mijn hoofd tegen de muur, smeet mijn linkerhand tegen de muur en toen de rechter. Hij riep toen “pas je ogen open doen als je hoort dat de deur dicht gaat” ik antwoorde “prima doe ik”. Eenmaal me ogen open, zag ik dat ik in een cel was beland? Ik vroeg me af waarom ik hier zat en dacht na over wat er gebeurd zou kunnen zijn? Voor zover ik weet heb ik niks gedaan? En houd ik me alleen bezig met mijn beesten en hobby’s. Er kwam een rechercheur naar binnen en zei “weetje waarom je hier zit en ik antwoorde nee? “Nou u bent aangehouden en u word verdacht van het voorbereiden op een terroristische aanslag” “meneer waar heeft u het over? Wat bedoeld u met terroristische aanslag? Heeft u wel de goeie voor u, wat is dit? “Ik weet verder niks en wat ik weet mag ik u niet vertellen. Ik kreeg van hem een deken, en een kussen die in mekaar zakte en een overal die ik aan moest doen. In mijn cel was het super koud omdat de airco aanstond, maar ik bleef rustig zitten. De hulp officier van justitie kwam toen naar me cel en vertelde waarom ik ben aangehouden en nogmaals zei ik tegen hem “meneer ik heb hier niks mee te maken, ik ben geen terrorist en ik distancieer mij ten alle tijden van dat soort gekkigheid. Het leek hem weinig te boeien en stelde een paar vragen en zei dat ze bij mij thuis bezig waren met zoeken naar vuurwapens en explosieven, ik zei u mag overal zoeken u vind helemaal niks, want ik ben niet de type persoon die dit soort dingen zou doen. Er kwamen daarna weer 2 mensen, ik denk van het forensische onderzoeksteam en die zeiden dat ze vuil onderaan me nagels vandaan gaan halen en wat haren uit me hoofd zouden trekken, waarop ik antwoorde haren uit me hoofd trekken? Hoe dan! Hij kwam toen naar me toe en draaide een bosje haren samen en trok dat eruit en daarna nog 1 keer. Na uren kwam mijn advocaat en daar heb ik mee gesproken over de zaak en toen werd ik verhoord. De mevrouw die mijn verhoor aflegde zei toen “Hamza weetje waarom je hier zit? Ik zei ja iets met terroristische aanslag ofso? “Ja u word verdacht van het voorbereiden op een terroristische aanslag op een politicus en u zou vuurwapens en explosieven thuis hebben, maar we hebben overal gezocht en niks gevonden! “Ja duuuuuuuuuuh ga je niks vinden, je denkt toch niet dat ik dit soort gekkigheid zou uithalen? Ja meneer ik ga het verhoor afleggen en u mag dan na het verhoor gewoon naar huis, ik moet u wel vertellen dat u uw telefoon niet terug krijgt! Huuh waarom niet? Ja er word onderzoek gedaan of u zeker geen banden heeft met geradicaliseerde. 1. Jullie hebben een anonieme tip gehad die zei dat ik een aanslag wil plegen, en ik zou het een en ander thuis hebben, wat onzin is en waar jullie ook zijn achter gekomen, dus waarom mijn telefoon?
Ze zei of ik me wachtwoord wou geven en ik zei nee en dat is niet omdat ik iets wil verbergen, maar dat is mijn telefoon en daar zitten privé dingen op, die niemand hoeft te zien? Ik kon hoog of laag springen maar ik kreeg me telefoon niet terug? Heb het verhoor afgelegd en ging toen me kleren halen en moest mijn spullen ook terug krijgen, ik kreeg een blaadje en daar stond op dat mijn gsm ook terug moest en toen riep een recherche “nee zijn telefoon gaat niet mee” ik heb toen mijn kleren angetrokken en ben toen naar buiten begeleid en liep toen naar me scooter. Eenmaal bij me scooter zag ik dat de likerzijde beschadigd was, maar gelukkig ik was buiten en kon naar huis. Eenmaal thuis, riep ik mijn honden, maar geen antwoord? “Zinaaaa” “samuuuuu” “xiraaaaa”! Nog steeds geen antwoord? Ik had ook nog 2 kuikens die ik voerde wegens omstandigheden, en die waren ook nergens te bekennen? Ik rende naar beneden en reed toen naar me vriendin, eenmaal aangekomen vroeg ik “waar zijn me honden?” “Waar zijn de baby ara’s?” Nou die zijn meegenomen, zei me vriendin. Huuh waar naartoe? Meegenomen met de dierebambulance! en ze hebben ook een inval gedaan bij je ouders! Me ouders!????? ik belde me ouders en die waren blij dat hun zoon vrij was en ben toen gelijk naar ze toe gegaan en ook zij vertelde me dat ze ook bij hun een inval hadden gedaan (mijn buurvrouw heeft waarschijnlijk gezegd dat als de wapens en explosieven niet bij mij zijn, me ouders ze wel hebben) Me vriendin was bij mij thuis (voor de de deur) op het moment dat de recherche en het arrestatie team bezig waren met zoeken naar vuurwapens en explosieven die ze toch niet zouden vinden. Me vriendin vertelde de recherche dat ze voor de honden gaat zorgen en de ara’s zou voeren want die kregen speciale pap en moesten om de paar uur gevoerd worden, maar de recherche zei nee dat kan niet, want we hebben geen toestemming van de eigenaar! Ik mocht met niemand contact hebben omdat ik in alle beperkingen zat dus hoe kon ik met hun praten of hun met mij? Ik belde toen de dierenambulance en die bevestigde dat mijn honden en papegaaien inderdaad waren meegenomen. Mijn honden zaten in het haags dierencentrum en mijn ara’s die zaten bij hun (dieren ambulance). Ik heb gelijk gezegd wanneer kan ik me honden en papegaaien ophalen? De papegaaien hebben pap nodig en moeten goed gevoerd worden! Ja meneer we zorgen voor alles! Maar u moet wel betalen he als u ze komt ophalen! Ik ben onterecht gepakt? Me honden en vogels zijn zomaar meegenomen, terwijl me vriendin ervoor wou zorgen? Waarom moet ik betalen? Ik maakte er geen grote probleem van en ben ze gelijk de volgende dag gaan halen. Mijn honden waren super blij, alleen heb ik 1 hond die een wond bij ze staart heeft, waardoor je hem eerst rustig moet houden en dan kan hij aan de lijn naar buiten. De recherche hebben hem vanuit huis meegenomen alsof het een stuk stront is en toen heeft hij zijn staart helemaal open gehaald met als gevolg een hond met een wond die helemaal open is, muren vol met bloed en me andere 2 honden die niet van indringers houden, daar werd niet aan gedacht? Hun baasje is er niet en er komen gemaskerde mannen naar binnen? Op de filmpjes kunnen jullie zien hoe opgefokt mijn honden zijn en helemaal niet zichzelf zijn! Wat nou als een van me hond zou denken, dat is een indringer ik ga aanvallen! En ze schieten me hond dood? Mijn hond zou doen wat hij moet doen en dat is waken over zijn huis! Maar zo zie je maar, daar werd ook geen rekening mee gehouden, en ook hadden ze een kapotte lijn aan de halsband van mijn hond gedaan, dus er kon van alles mis gaan. maar gekukkig me honden zijn er weer, heb netjes het bedrag betaald €108 en heb ze toen thuis gezet. Ben toen de papegaaien gaan halen. Die zaten gescheiden in een cavia kooi, zonder warmte, de pap die ze gaven was de verkeerde, hun snaveltje en veren zaten onder de pap? Maar goed ik ga ze nu meenemen en krijgen weer de juiste zorg, kosten €53 (alsnog wil ik dierenambulance Den Haag & haags dierencentrum bedanken voor de 10 uurtjes dat ze daar zaten). Toen een paar dagen voorbij gingen ben ik naar het politie bureau berestein gegaan en vertelde waar me telefoon was? Nou meneer we hebben de zaak hier niet in behandeling, maar ik kijk even in het systeem. Ze kwam terug met een rechercheur en die vertelde me “Hamza er staat in het systeem dat je strafrechtelijk niet vervolgd gaat worden dus het is klaar? Maar meneer als het klaar is, waar is mijn telefoon dan? Nou die zit bij de dienst regionale recherche! Ik ga even een mail sturen en zeggen dat ze moeten bellen. De volgende dag belde een meneer en die zei ja we hebben de zaak in behandeling, ik zei maar het is klaar toch? De recherche op het bureau zei het net! Nee dat bepalen wij! Maar wat is je wachtwoord van je telefoon? Ik antwoorde weer die krijg je niet en hij antwoorde “nu je hem niet wil geven, gaat het een paar maanden duren voor je hem terug krijgt! Ik liep boos het bureau uit en ben toen naar huis gegaan en kwam me buurvrouw tegen (ik zet niet erbij wie ze is, anders komen ze mij weer ophalen). Ze schreeuwde dat door mij haar zoon vast zit, dat ik haar haar zoon heb ontnomen en dat ik een valse melding zou gedaan hebben, wat totaal niet waar is? En riep toen “kk terrorist” je belt voor mij zoon, dus ik bel voor jou!” Dus mijn buurvrouw heeft een valse melding gedaan dat ik een aanslag wou plegen? Hoe ziek kan iemand zijn! Ik ben toen naar politie bureau berestein gegaan en wou aangifte doen! “Nee meneer dat kan niet, want de dienst regionale recherche heeft de zaak in behandeling dus u kunt geen aangifte doen. Maar mevrouw ik wil als Nederlandse burger aangifte doen, tegen iemand die een valse melding heeft gedaan dat ik een terrorist ben? “Ja meneer het is heel erg en we snappen het, maar u kunt alleen aangifte doen voor een strafbaar feit dus u kunt geen aangifte doen want dit is niet strafbaar (dus bellen dat iemand een terrorist is en er nog over liegen, mag gewoon volgens mevrouw van de politie”) weer liep ik boos naar huis, weer probeerde ik het op de goede manier te doen en weer werd ik niet geholpen? Heb inmiddels wel aangifte mogen doen bij een andere politie bureau en die snapte niet waarom ik daar geen aangifte kon doen, maar goed gelukkig mocht het daar wel en hebben ze mij ook goed geholpen. Ben toen terug gegaan naar politie bureau berestein en mevrouw hield vol dat ik geen aangifte kan doen en dat ze de zaak daar niet behandelen enz tot ik zei mevrouw stop met dingen uit je duim zuigen, ik heb net aangifte gedaan!! Ze keek geschrokken en weer zei ze nee kan niet en dat gesprek heb ik helemaal opgenomen op me telefoon. Ik vroeg weer waar me telefoon was? Ik had inmiddels een verslag gekregen van de hulp officier van justitie waarin stond

– er is niks in beslag genomen
– en er is niks aangetroffen in de woning

De mevrouw die de brief heeft gestuurd heeft mijn achternaam verkeerd geschreven en toen ik ermee naar het politie bureau ging, dat de brief niet klopte zei een mevrouw ” het is maar 1 letter, dit is gewoon een verslag” ik zei nee ik wil geen halve verhalen en een verslag waar me achternaam verkeerd op staat en waar in staat niks inbeslag genomen, terwijl me telefoon weg is, 3 honden zijn weggehaald, 2 kuikens zijn meegnomen! Maar ja ze konden weer niks, want de zaak werd behandeld door de dienst regionale recherche. Ik zou nog gebeld worden door de persoon die de brief had gestuurd, maar tot op de dag van vandaag, helemaal geen telefoontje.

In de brief stonden nog wat dingen in die verder niet boeiend zijn. Maar als jullie niks in beslag hebben genomen, waar is mijn telefoon dan en me oplader die is meegenomen vanuit me kamer? Ze zouden me terug bellen maar tot op de dag van vandaag heb ik niks meer gehoord en bellen ze niet terug. Ik ben nog lang niet klaar en zal er alles aan doen om te zorgen dat ik mijn gelijk krijg! Zelfs staedion heeft ons gebeld en heeft gezegd er is een valse melding gedaan, want we zijn gebeld door de politie! Oke dus ze weten dat het een valse melding is, alles is voor niks geweest? Geef dan gewoon mijn telefoon? Ik heb geen brief gekregen waar in stond dat ze me telefoon inbeslag gaan nemen, helemaal niks? Ik vind het schandalig dat ik zo ben behandeld en dat er word gelogen tegen mij, en ik haat mensen die liegen! De politie is je beste vriend? Nou soms! Ik ben de persoon die slachtoffer is en mijn buurvrouw zou op de vingers getikt moeten worden omdat ze het lef heeft om zo een melding te doen en de staatveiligheid in gevaar te brengen, terwijl er niks aan de hand was? Mijn zus bij wie ik woon en van wie het huis is, werd niet op de hoogte gebracht, dat moesten mijn andere familie leden doen. En mijn buurvrouw heeft een paar dagen van te voor ook een valse melding gedaan bij staedion, en toen zijn 2 mensen van staedion gekomen om verhaal te halen. zij heeft gezegd dat ik mijn honden in de portiek los zou laten rennen naar beneden. Dat kan helemaal niet, want er wonen mensen in de portiek die honden hebben en om ongelukjes te voorkomen houd ik mijn honden altijd aangelijnd en 2 de mannen van staedion begrepen dat en zijn toen weer weg gegaan. Al met al, het is jammer dat ik dit heb moeten meemaken en dat mijn ouders dit moeten meemaken. Ik dacht altijd dat we in een land wonen, met rechten en waar je geholpen word als je hulp nodig hebt, maar helaas is dat niet zo. Ik probeer rustig mijn leven weer op te pakken, wat heel vermoeiend gaat. Maar toch heb ik nog hoop!

Ik breng het nu pas naar buiten, omdat ik wachten op het onderzoek en of ik geholpen zou worden, maar helaas word ik door niemand geholpen en daarom zet ik het op facebook, in de hoop dat er iemand is die me kan helpen! Mijn telefoon is inmiddels terecht, maar helaas helemaal kapot.